Doorzoek volledige site
05 december 2017 | FILIP CANFYN

Steen & Been (Filip Canfyn): IMMOGRAFIE (vast goed schrijven)

Illustratie | Rawpixel.com

Een krant belt mij op. De journalist van dienst vraagt mij een splijtend (sic!) opiniestuk over de poespas rond immocratie, Fornuis, lobbyist, inschattingsfout en andere vastgoedgerelateerde termen. Ik antwoord dat ik, één, de feiten onvoldoende ken, twee, de meeste actoren wel ken (sommigen zelfs zéér goed) zodat ik mij niet geroepen voel om daar een opinie voor extern gebruik over te schrijven. (Terwijl ik dat vertel aan de telefoon maak ik mij de bedenking dat het wellicht eigen is aan onze tijd van schreeuwerige sociale media dat de meeste opinies verkondigd worden door nitwits, die zich geen zorgen maken over de vraag of zij iets weten over feiten en actoren.) Neen, ik bedank voor de vraag.

De andere kant van de lijn kent mij goed genoeg om te beseffen dat aandringen niet helpt. We zetten onze conversatie dan maar off the record verder. Ik neem het woord. “Weet je wat ik eigenlijk het ergste vind? Dat niemand wakker ligt van de fundamentele oorzaak van die poespas.“ Zonder bOb Van Reeth te citeren (“Stadsontwikkeling is geen projectontwikkeling, en omgekeerd.”) leg ik de essentie van die uitspraak uit. “Elk stadsbestuur in elke stad heeft van huisvesting vastgoed gemaakt, met name, de ontwikkeling van zoveel mogelijk woonproducten voor de hogere middenklasse, terwijl huisvesting een fundamenteel recht voor iedereen en dus een kerntaak van de overheid is. Maar neen, huisvesting werd in de grijpgrage handen van de markt geduwd. Nog los van het principieel probleem van deze commercialisering, dat trouwens voor velen géén probleem is, heeft men in elk geval een praktisch probleem gecreëerd: stadsontwikkeling is inderdaad projectontwikkeling geworden. Dus wie een stad wil besturen moet in die vastgoedwereld bewegen, in die soms grijze en risicovolle kringen van rendement, maximalisatie en meerwaarde. Wanneer winst moet gemaakt worden raakt het algemeen belang op de achtergrond. En het is natuurlijk iets moeilijker maagd te blijven wanneer je in een bordeel rondloopt … Zij, die geen spijt van dit spel hebben, krijgen soms de perceptie tegen maar dat gaat over, zij, die luidop beweren kuis en onbevlekt te zijn, moeten driedubbel voorzichtig worden of ze verbranden niet alleen hun vingers.” 

 

Stadsontwikkeling is inderdaad projectontwikkeling geworden. Dus wie een stad wil besturen moet in die vastgoedwereld bewegen, in die soms grijze en risicovolle kringen van rendement, maximalisatie en meerwaarde.

 

De andere kant van de lijn zucht even en vraagt wat dan de oplossing is. “Stad en stadsbestuur moeten alleen nog bezig zijn met haalbare, dus écht betaalbare huisvesting. Geen lofts, penthouses of luxeflats maar gewone woningen voor gewone mensen. De markt weer rijwoningen doen zetten. Zelf bouwen aan huizen en buurten maar niet aan woontorens, waterpartijen en winkelsokkels. De stad doen groeien met huisvesting voor iedereen. Dit alternatief heeft alvast twee aperte voordelen. Eén, het stadsbestuur doet iets, dat nuttig en noodzakelijk is. Twee, het stadsbestuur doet niets, dat onveilig en risicovol is.”

Nog deze bedenking na mijn telefoongesprek. De waarheid zal wel in het midden liggen maar de weegschaal mag nu eventjes doorslaan richting stadsontwikkeling ten nadele van projectontwikkeling. En verjaardagsfeestjes mogen weer gewoon gegeven worden in een simpel Spaans of Portugees restaurant kant Antwerpen-Noord.