Doorzoek volledige site
27 december 2010 | DAAN WAUTERS

Jaaroverzicht 2010: SANAA wint Pritzker Price

SANAA won in 2010 de Pritzker Price en dat was volgens menig architect niet meer dan terecht. In onze rubriek 'De Praatstoel' spraken enkele van hen hun bewondering voor het architectenbureau uit en waren ze maar al te bereid om uit te leggen waarom SANAA een van hun favoriete architectenbureaus ter wereld is. Wij nemen de vier opmerkelijkste reacties nog eens onder de loep.
SANAA won in 2010 de Pritzker Price en dat was volgens menig architect niet meer dan terecht. In onze rubriek 'De Praatstoel' spraken enkele van hen hun bewondering voor het architectenbureau uit en waren ze maar al te bereid om uit te leggen waarom SANAA een van hun favoriete architectenbureaus ter wereld is. Wij nemen de vier opmerkelijkste reacties nog eens onder de loep.

                                                                                   
SANAA Architects: Kazuyo Sejima en Ryue Nishizawa


Tom Verschueren – dmvA Architecten

Het oeuvre van SANAA? In één woord: magistraal…
Het is schitterend om te zien hoe Sejima en Nishizawa er keer op keer in slagen binnen hun ontwerpmethodiek en stijl een bouwprogramma om te zetten in een vernieuwende zinnenprikkelende beeldentaal: icoongericht doch steeds perfect geïntegreerd in zijn omgeving, tegelijkertijd conceptueel en functioneel, uitgepuurd, emotioneel, mysterieus, eigenzinnig en toch toegankelijk.
De lichtinval is vaak zenitaal. De materialiteit is sober. Daardoor hebben de ontwerpen van SANAA iets sacraals en goddelijks. Het zien van hun creaties maakt me gelukkig en geeft me energie.
Een verdiende winnaar dus van de Pritzker Price 2010!

    
                                                                                 
Het Rolex Learning Center in Lausanne


Karel Lowette – Architectuurbureau Lowette


Mijn bezoek net na de opening van het New Museum in The Bowery-wijk in New York zal mij steeds bijblijven om de volgende verschillende redenen:
- de eenvoudige, maar niet-simplistische architectuur
- het LEGO-design
- de perfecte integratie in het stadsweefsel (naast een drie- en een zeslagig gebouw)
- het industrieel materiaalgebruik
- de vernuftige driehoekige plafondlichtinval
- het uitzicht van op het caféterras 

Zoals de toeristische gidsen (zouden moeten) aangeven: “ça vaut le détour”!

    
                                                                                          
The New Museum in New York


Evert Crols – B-Architecten

Een psycholoog toonde een onderwatertafereel aan een groep studenten uit de Verenigde Staten en Japan. De Amerikaanse studenten zoomden onmiddellijk in op een grote vis centraal in het beeld, de Japanners hadden het over de kleur van de zee op de achtergrond. De oude Grieken en Chinezen legden duidelijk een verschillende basis voor het kijken en denken in west en oost. Niet alleen verschillen de ecologieën, sociale structuren, filosofieën, opvoeding enzovoort; maar ook de architectuur. Japanse architectuur vertrekt (meestal) vanuit een ander perspectief, streeft een holistische aanpak na, alles is er één. Er wordt geen dwingend onderscheid gemaakt tussen binnen en buiten, tussen natuur en cultuur.

SANAA is dan ook veel meer dan esotherische witte omgevingen met daarin een eenzame plant. Ze vertegenwoordigen op dit moment de belangrijkste export van Japanse architectuur. Hun projecten koesteren een lichtheid, een architectuur op schaal van mens en natuur, ze bouwen poëzie. Terecht wordt hun praktijk nu met de Pritzker Price bekroond. Andere jonge architecten in Japan zitten echter in hun kielzog, vaak met nog extremere projecten en ver doorgedreven concepten. Denk maar aan Sou Fujimoto of Junya Ishigami. Dit zijn zeker namen om in het oog te houden.

De architectuur van SANAA en hun achterban werkt verfrissend. Zeker in ons landje waar er in het beste geval achter elk huis een stukje grond wordt gereserveerd voor ‘tuin’. Learning from Japan!

                             
                                                                     
Visualisatiefilmpje van het Kanazawa Museum


Alexander Dierendonck – Dierendonckblancke Architecten


SANAA slaagt erin om heel complexe programma's te reduceren tot een bedrieglijke eenvoud en leesbaarheid. De manier waarmee ze op een doorgedreven wijze hun concepten materialiseren getuigt van een vastberadenheid die weinig ruimte laat voor compromissen. Het is tegelijkertijd hun sterkte (en misschien ook hun zwakte). 
Ze hanteren een manier van bouwen waarbij dikwijls op een technisch vernuftige manier een lichtheid ontstaat die men zelden tegenkomt bij gerealiseerde bouwwerken. Het Serpentine Pavilion is een mooi voorbeeld van hoe een ogenschijnlijk banaal idee, perfect gerealiseerd, een grote impact kan hebben. We hebben zelf kunnen ondervinden hoe door de materiaalkeuze, de vorm en de consequente uitvoering, de gebouwde materie verdwijnt in zijn omgeving. Het is deze eenduidigheid die de meeste van hun ontwerpen kenmerkt en sterk maakt. Ze zijn voor ons in ieder geval een inspiratiebron.

    
                                                                                       
The Serpentine Pavilion in Londen