Doorzoek volledige site
05 februari 2020

BBA 2020: de genomineerden in de categorie 3|2|1 Facade Award

Project CANS, ICI architects
Project Serafien (Architectuuratelier Dertien12) Illustratie | JAson Slabbynck
Project Stephanie en Kevin (Atelier Vens Vanbelle)
Woning L-C (Graux & Baeyens) Illustratie | Jeroen Verrecht
Project Uyttenhove (Tim Peeters Architecten) Illustratie | Stijn Bollaert
Project Camille Lemonnier (EDA-AU)

De 3|2|1 Facadeaward focust zich op koppelwoningen: driegevel-, tweegevel- of ééngevelwoningen. De jury ontving boeiende inzendingen die op innovatieve wijze erin slagen om ondanks de beperkte afmetingen en ondanks het beperkt aantal gevels toch een maximale woonkwaliteit te realiseren met veel aandacht voor daglicht en privacy. De jury selecteerde 6 projecten die in aanmerking komen voor de hoofdprijs: CANS (ICI architectes), SERAFIEN (Architectuuratelier Dertien12), STEPHANIE EN KEVIN (Atelier Vens Vanbelle), WONING L-C (Graux & Baeyens architecten), UYTTENHOVE (Tim Peeters Architecten) en CAMILLE LEMONNIER (EDA-AU).

Project CANS, ICI architects

In een uiterst dichtbebouwde wijk, vlak bij het Fernand Cocqplein in Elsene, zorgen rechthoekige parallellepipedums voor een vergroting van de wooncapaciteit van een typisch Brussels huurhuis. De verloederde koterijen maakten plaats voor nieuwe volumes die wél goed geïsoleerd en luchtdicht zijn. Het geheel is opgewaardeerd op basis van de huidige technische normen en de energetische winsten worden versterkt via de doordachte dimensionering van de ramen. Deze renovatie annex uitbreiding biedt een accuraat antwoord op de vraag naar ruimtelijke verdichting en gemengd wonen in de stad. De ruimtes zijn zo ingedeeld dat de bewoners optimaal kunnen genieten van de rust in de beslotenheid van het binnengebied. De slaapkamer(s) en de leefruimte bevinden zich aan de achterkant, terwijl de open keuken met eetruimte is ingericht aan de straatzijde.

 

Project Serafien, Architectuuratelier Dertien12

Zelfs op de meest krappe (rest)percelen kan architecturale creativiteit wonderen doen. Dat bewijst deze ‘slanke’ woning van Architectuuratelier Dertien12 in Wondelgem, die het concept ‘optimaal ruimtegebruik’ een nieuwe dimensie geeft. Gezien de doorrit naar enkele achterliggende garageboxen was er sprake van een bebouwbare breedte van 3 meter en een wachtgevel van 14 meter hoog. De woning staat met haar rug tegen de bestaande wachtgevel, waardoor de overige gevels volop in interactie kunnen treden met de omgeving. Hierdoor genieten de bewoners op alle verdiepingen van een ongebreideld uitzicht en verrassend en gevarieerd (zon)licht. De centrale trap beweegt zich op een compacte manier door de open splitlevels en rijgt zo alle ruimtes aan elkaar. Ook de rest van de straat heeft baat bij dit markante nieuwbouwproject. De wachtgevel van weleer wordt aan het zicht onttrokken door een smalle, geanimeerde woonst met variabele raamopeningen.

 

Project Stephanie en Kevin (Atelier Vens Vanbelle)

‘All the world's a stage, and all the men and women merely players’, schreef Shakespeare ooit. Een stelling die ook opgaat voor deze eengezinswoning van Atelier Vens Vanbelle in het Oost-Vlaamse Haaltert. Met haar markante uiterlijk en unieke ligging op het einde van een doodlopende straat, aan de voet van een glooiend landschap, openbaart ze zich als een podium waarop het uiterst aangenaam vertoeven is. De architecten gaven de woning een gelaagd karakter. Ze is opgebouwd met splitlevels (lees: halve verdiepingen), waardoor er boeiende relaties tussen de verschillende ruimtes ontstaan. Het leefgedeelte is ingericht op de eerste verdieping, boven op een sokkel van betonsteen met een semiondergrondse kelder annex hobbyatelier. Het gele topvolume huisvest drie slaapkamers, een badkamer en een dakterras. De leefruimte is aan drie zijden beglaasd, zodat de zon er een hele dag overvloedig binnenschijnt en de bewoners van een prachtig uitzicht genieten.

 

Project Woning L-C (Graux & Baeyens Architecten)

In een pittoreske dreef in Anzegem realiseerde GRAUX & BAEYENS architecten een bijzondere halfopen woning. Het trapeziumvormige perceel bevindt zich op de overgang tussen typisch Vlaamse lintbebouwing en vrijstaande belle-epoquearchitectuur. Als missing link moest de woning een vloeiende visuele overgang creëren. Dit resulteerde in een compositie van drie geschakelde kubussen met een plat dak en variërende kroonlijsthoogtes. Onderling zijn deze vierkanten volumes telkens met één hoek verbonden. Dit leidt tot een doordachte ‘zigzagbeweging’, waardoor er eveneens plaats is voor een volwaardige zijtuin. Alle buitengevels zijn opgebouwd uit karaktervolle, gerecupereerde bakstenen. De houten blokkaders met aluminium glaslatten doorbreken de massieve monotonie. Ook de geanimeerde zijgevel maakt deel uit van het straatbeeld.

 

Project Uyttenhove (Tim Peeters Architecten)

Deze klassieke zadeldakwoning in Sint-Amandsberg onderging een volledige metamorfose. De gesloten, donkere kamers in het bestaande baksteenvolume maakten plaats voor een luchtige structuur met allerlei plekjes en hoekjes. Met een minimum aan ingrepen realiseerde Tim Peeters Architecten een ‘reorganisatie van ruimtelijkheid en licht’. Het markante gevelontwerp verenigt oud en nieuw. De sobere, op maat gedetailleerde gevelopeningen van het nieuwe gedeelte volgen een strikt raster om eenheid en rust te brengen in het expressieve volume met puntgevels. Het resultaat is een flinterdunne blauwgrijze huid, ingevuld met glas, zonder kaders en een schuine witte dorpels. Deze materialisatie contrasteert met het gewichtige baksteenfront, dat lichtjes naar voren geschoven is, als een tastbaar souvenir uit het verleden. De grote raampartijen zorgen voor een intens contact met de buitenwereld.

 

Project Camille Lemonnier (EDA-AU)

In een residentiële wijk in Elsene is een pand uit 1928 gerenoveerd en uitgebreid tot een ruimere eengezinswoning met een grotere natuurlijke lichtinval. EDA-AU werd geconfronteerd met een ondiep perceel en een omgeving waarin massieve materialen de boventoon voeren. Het ontwierp een ophoging met een grote beglaasde façade, die 70 cm teruggetrokken is ten opzichte van de rest van de gevel. Ter hoogte van de rooilijn plaatsten de architecten een staalstructuur die klimplanten ondersteunt. Deze bijzondere combinatie waarborgt niet alleen de privacy, maar gaat ook oververhitting tegen. Via de integratie van een lichtkoepel is de donkere gang omgetoverd tot een volwaardige circulatieruimte die op alle verdiepingen baadt in het licht. De achtergevel werd op een iets conventionelere manier onder handen genomen, al zijn de raamopeningen in het bestaande gedeelte volledig herschikt en is er voortaan sprake van een erg grote raampartij op de vierde verdieping (aan de tuinkant).