Doorzoek volledige site
07 december 2020 | FILIP CANFYN

Steen & Been: Pakjes

Illustratie | Pexels

Onze huiscolumnist Filip Canfyn heeft iets met cijfers (een beroepsmisvorming, et alors?) en met die getallenleer in het achterhoofd kan hij soms erg schrikken van ‘een’ hoeveelheid. Net voor de heropening van de niet-essentiële winkels krijgt hij nog eens zo’n numeriek toeval.

“Bpost slaat een alarmkreet. Het wordt teveel voor onze nationale pakjesdienst.” Bij zo’n bericht heb ook ik de reflex “luie zeveraars” (ik stam nog uit de oertijd van het mammoetministerie Posterijen Telefonie Telegrafie, afgekort PTT, wat volgens de goegemeente stond voor Putje maken, Tentje zetten, Tukje doen). Tot ik toch eens naar de achterliggende cijfers kijk. Het probleem? In november moet Bpost dagelijks 600.000 pakjes verwerken. 600.000. Per dag. Het dubbele van vorig jaar. Lockdown, Black Friday, Sint en Kerst, allemaal goed en wel, maar 600.000 dozen? Dat betekent dat élke dag gemiddeld één op tien gezinnen zo’n pakje moét hebben. En dat betekent nog veel meer.

Dagelijks rijden duizenden bestelwagens rond, die de lucht en het verkeer vervuilen. Dagelijks rijden duizenden koeriers rond, die ijlings aan hongertarieven moeten aanbellen. Nog nooit werd zo veel gekocht uit impuls of frustratie, met één klik. Nog nooit werd zo veel onduurzame brol gekocht, die toch mag teruggezonden worden. De logistiek wordt onbeheerbaar, de consument beheerst zichzelf niet en de e-commerce-bonzen schieten elke dag 600.000 keer in eigen voet. Zij hebben immers beloofd, om de markt te veroveren, dat die megalomane verzendoperatie gratis en binnen de 24 uur kan. Dat moet zo blijven want de eerste, die deze moordende belofte intrekt, wordt weggeconcurreerd en blijft met de pakjes zitten.

In een artikel hierover, in De Morgen van 28 november 2020, merkt een alternatieve koerier op dat het venijn van die leveringsrace in de staart zit. Hij raakt zijn pakjes moeilijk kwijt wanneer de klant niet thuis is. Onze regelgeving van brievenbussen legt een lengte en een hoogte van de gleuf op, die A4-enveloppen gladjes laat inschuiven maar geen enkele doos binnen laat. Honderdduizend keer per dag komt er zo nog een logistiek probleem bij …

Ik noteer deze week een ander goed-bezig-verhaal, met dank aan ‘Keuringsdienst van waarde’ op de Nederlandse televisie. Het gaat over de Sinterklaasbaard met écht haar. Eerst worden yaks in Tibet geschoren, dan gaan hun manen naar China, waar ze met de vulgairste chemicaliën witgewassen worden. Vervolgens worden ze vervoerd naar Noord-Korea, wegens nóg goedkopere uurlonen, om tot baarden vernaaid te worden. Terug in China wordt de hele zwik verscheept naar Europa. De inkoopprijs van 20 euro in het Verre Oosten wordt hier aan de kassa welgeteld 1.000 euro. Dat échte valse haar heeft blijkbaar een prijs terwijl niemand wakker ligt van de voetafdruk.

Ondertussen mag Zwarte Piet niet meer, Sinterklaas wél. Nogal wiedes want Piet levert maar de pakjes terwijl Sinterklaas ze betaalt.

GERELATEERDE DOSSIERS