Doorzoek volledige site
18 januari 2021 | FILIP CANFYN

Steen & Been: Pleinvrees (bis)

Het ontwerp voor het vernieuwde marktplein in Harelbeke Illustratie | Architectenbureau Bart Dehaene, architecten Els Claessens en Tania Vandenbussche en Geurst & Schulze architecten

Onze huiscolumnist Filip Canfyn heeft ’s zomers én ’s winters één hardnekkige gewoonte: zondagmorgen = fietsmorgen. Hij doorkruist solo op twee wielen zijn streek binnen een straal van pakweg 15 kilometer. Hij verkent stad, platteland en uiteraard het onvermijdelijke en immer nijvere verkavelingsvlaanderen.

Een fiets is een ideaal instrument om op zondagmorgen, wanneer anderen de Zevende Dag bekijken, de behoeftige hond uitlaten of het familiale maal bereiden, de frisse lucht te snuiven, de volle kop te legen en de hongerige ogen te voeden. Alles is bereikbaar, geen traptrede, kerkwegel of bospad houdt de bedreven fietser tegen en een onverwachte omweg vergroot alleen maar de pret. Tot zover de intro op dunne banden.

Harelbeke had tot voor kort volgens ingewijden het lelijkste marktplein van Vlaanderen en omstreken. Naast de klassieke kerk lag een diffuus niemandsland, waar auto’s de baas speelden tussen stalinistische woonblokken voor de arbeiders van toen. Vanaf 2010 mogen de stedenbouwkundigen van Palmbout Urban Landscapes werken aan een beeldkwaliteitsplan voor een nieuw marktplein. Tien jaar later ligt er nu, fors aflopend naar de Leie, een robuuste vlakte, die omzoomd wordt door, rechts, de bestendige serviceflats van Groep Planning (1994) en, links, vers allemansvriendvastgoed alias appartementen-met-zicht-op. Het resultaat lijkt op een gezwollen versie van de dorpse oefening van Christian Kieckens zaliger, die Machelen-aan-de-Leie achter het Raveelmuseum ook naar het eigen water leerde kijken.

Ik fiets voor de eerste keer op het nieuwe marktplein van Harelbeke. Zoveel ruimte opeens. Ik stel me zelfs de vraag of en wanneer ruimte té veel kan worden. Ik moet denken aan mijn column ‘Pleinvrees’ (16.08.18.), waarin ik de kritiek op het gebrek aan groen op het Operaplein in Antwerpen hekelde. Ik betreurde toen wel dat twee zijden open bleven zodat verwarrende onbestemdheid het haalde van stedelijke geborgenheid. Ik observeer opnieuw het nieuwe marktplein en ik blijf het on-Harelbeeks hard en groot vinden. Zonder de beslotenheid van wanden maar wel uitnodigend open naar de Leie toe en het vreselijke verleden wissend. Ik weet het even niet meer …

Ik fiets verder, over de ravissante Hogebrug van Zwart & Jansma (2016), en ik kijk nog eens om. Naar de hellende vlakte aan de Leie. Het wordt wennen maar het zal goed komen, met dat plein, zolang ze er maar geen obligate plantenbakken op pleuren.

GERELATEERDE DOSSIERS

GERELATEERDE ARTIKELS