STEEN & BEEN. Slag in water (Filip Canfyn)
Onze huiscolumnist Filip Canfyn ergert zich aan het discours van minister Jo Brouns, wanneer die met aplomb communiceert over zijn vermeend doordacht plan: het benoemen van een watercommissaris. Op zijn eigen website of op die van het Departement Omgeving valt alvast niets te lezen. Wat moeten we aan ons water voelen?
De toekomstige watercommissaris, blijkbaar een alwetende aldoener, moet kwaliteit bewaken, schaarste remediëren en overlast beteugelen. Dat jobprofiel is zo helder als water. Hij of zij zal zijn of haar betrekking niet te danken hebben aan enig voortschrijdend inzicht van een minister maar wel aan een niet onterechte vrees voor een vergunningenstop. Nood breekt wet maar dan is het natuurlijk al te laat. Opnieuw is een ernstig probleem achtereenvolgens ontkend, genegeerd, onderschat en gerelativeerd, zodat de finale fase wel moét volgen: het probleem recupereren. De fantastische minister zorgt voor een magische oplossing! Met een deus ex machina of een truuk van de foor. Vroeger werd als vluchtweg voor een impasse wel eens de zwarte piet toegeschoven naar een werkgroep, een intendant of een opdrachthouder, nu wordt beroep gedaan op een tovenaar in de vorm van een commissaris, die al veel watertjes moet doorzwommen hebben. Dit veelbeproefde recept, dat meer weg heeft van window dressing dan van problem solving, is dus geen innovatief idee en werd zelfs reeds medio 2022 geopperd: de paniek na de drijfnatte zomer van 2021 duurde echter niet lang want we zijn intussen weer jaren verder …
En waarom stopt deze acute aanval van beloofde daadkracht bij water? Alsof er geen andere urgent op te lossen patsituaties bestaan? Waarom geen ruimtebeslagcommissaris? Een onthardingscommissaris? Een klimaatcommissaris? Een PFAScommissaris? Een stikstofcommissaris? Een sociale huisvestingscommissaris? Een filecommissaris? Een regeringscommissaris?
Eén ding is zeker: de uitverkoren commissaris van Jo Brouns zal nog veel water naar De Blankaart moeten dragen.
