SCHERPGESTELD. Pieter Rabijns “Architectuurfotografie is het snijpunt van mijn twee passies”

Hoe ben je in de (architectuur)fotografie terechtgekomen?

Van kinds af aan was ik al erg geïnteresseerd in camera’s. Na lang sparen heb ik op zestien jaar m’n eigen spiegelreflexcamera gekocht. Deze gebruikte ik aanvankelijk vooral om kortfilms te maken met vrienden en om het leven rond mij te fotograferen. Tijdens mijn studie burgerlijk ingenieur-architect is dit beginnen te verschuiven naar de bebouwde omgeving. Het is pas toen ik een paar maanden bij Plusoffice werkte en zij mij vroegen om foto’s te nemen van een project, dat ik ontdekte hoeveel voldoening ik haalde uit het in beeld brengen van het gebouw, om op die manier het verhaal ervan te vertellen.

Wat spreekt je het meest aan in het fotograferen van architectuur?

Architectuurfotografie is voor mij het perfecte snijpunt van mijn twee passies: architectuur en visueel verhalen vertellen. Het is een leuke en interessante manier om gebouwen te ontdekken, van de brede context tot het kleinste detail. Daarnaast vindt de architect in mij het ook heel belangrijk dat waardevolle architectuur een zo groot mogelijk podium krijgt en draag ik daar met mijn fotografie graag een steentje aan bij.

Op welke eigen reportage of project ben je het meest fier en waarom?

Dit is een heel moeilijke vraag, want elk project heeft zijn eigen specifieke karakter en uitdagingen, en ik probeer elk project af te leveren op een manier zodat ik er trots op kan zijn.

Soms valt alles echter zo mooi samen dat bepaalde projecten toch een speciale plaats in mijn catalogus krijgen. Bijvoorbeeld bij de shoot van ‘Fietsen tussen de Mijnterrils’ had ik mijn moment heel goed uitgekozen en zat het licht perfect. Een race tegen de zonsondergang naar de top van een van de terrils leidde uiteindelijk tot een mooie overzichtsfoto als bekroning van de reeks.

Een ander recent project waar ik trots ben op het eindproduct, is mijn bijdrage aan het boek Toolbox Dorpenbouw. Voor dit project bracht ik vijf West-Vlaamse dorpen in beeld. Dit was een atypische opdracht voor mij, maar een zeer interessant thema om rond te werken en de uiteindelijke fotoreeks brengt in mijn ogen een sterk en boeiend verhaal.

Wat maakt een gebouw volgens jou interessant om te fotograferen?

Er zijn veel elementen die een gebouw interessant kunnen maken. Ik vind hierin vooral de context belangrijk. Die context vind ik terug op verschillende niveaus. Dat kan gaan over hoe een gebouw de dialoog aangaat met haar omgeving en de meerwaarde die ze daarin vormt. Maar het kan bijvoorbeeld ook gaan over verfijnde architecturale details in de context van bepaalde elementen van het gebouw, zoals een gevel of het interieur, die uiting geven aan de visie van de architect en hun liefde voor het vak.

Welke architectuurprojecten hebben je de laatste jaren bijzonder geïmponeerd?

Naast de projecten die ik in opdracht fotografeer bezoek ik in m’n vrije tijd veel andere interessante architectuurprojecten, al dan niet met camera, die me vaak op hun eigen manier inspireren. De meest indrukwekkende zijn waarschijnlijk die waarbij, door een sterke architecturale visie, ruimtelijkheid en architecturale details elkaar versterken. Hierbij denk ik aan de nieuwe vleugel van Z33 van Francesca Torzo of Le Couvent de la Tourette van Le Corbusier dat ik recent voor het eerst bezocht. Maar ik denk ook aan kleinere projecten zoals Room in the City van 51N4E of Onder één dak van Fijn Atelier, dat me zelfs zodanig imponeerde dat ik ben beginnen werken bij Fijn Atelier.

Welke architecten of bureaus maken volgens jou vandaag bijzonder sterke architectuur?

In België zijn er zoveel architectenbureaus actief vandaag die interessante dingen doen en sterke architectuur neerzetten, dat dit een erg lang lijstje zou kunnen worden, maar de websites van Central, Raamwerk, Machteld D’Hollander of Ouest heb ik regelmatig openstaan.

Welke fotografen hebben jouw blik op architectuurfotografie sterk beïnvloed?

Een van de grootste invloeden op mijn visie is zonder twijfel het werk van de fotografen van de Düsseldorf School, en dan in het bijzonder dat van Thomas Struth en Andreas Gursky. De fotografie van Struth impliceert een schijnbare objectiviteit, maar toont een enorme gelaagdheid, die ik bijzonder fascinerend vind. Daarnaast zijn ook meer hedendaagse (architectuur)fotografen als Aldo Amoretti en Rory Gardiner een grote inspiratie.

Wat maakt volgens jou het verschil tussen een correcte architectuurfoto en een echt sterke architectuurfoto?

Het grote verschil tussen een technisch correcte architectuurfoto en een sterk beeld zit hem volgens mij in timing. Ondanks dat het onderwerp bij architectuurfotografie statisch is, is het belang van de juiste timing moeilijk te overschatten. Het juiste licht, weer, seizoen of een toevallige passant kunnen een foto op slag naar een hoger niveau tillen, zolang dit in functie staat van het verhaal dat het gebouw wil vertellen en de achterliggende visie.

Welke gouden tip zou je willen meegeven aan aspirant-architectuurfotografen?

Neem je tijd. Geduld is een schone deugd, maar voor architectuurfotografie is het essentieel. Observeer en analyseer een gebouw op je gemak. Zoek naar het perfecte standpunt om een gebouw of ruimte te tonen zoals je wil dat het gezien wordt, zoals het voor jou aanvoelt.

Hoe heb je doorheen je loopbaan als architectuurfotograaf de Belgische architectuur zien evolueren?

Mijn loopbaan als architectuurfotograaf is nog maar een dikke twee jaar bezig, dus dat is misschien wat kort om al duidelijke evoluties waar te nemen. Het trapt misschien een open deur in, maar over de 7 jaar die ik aan de slag ben als architect, merk je binnen de Belgische architectuur duidelijk meer aandacht voor circulariteit en hergebruik; niet alleen met het oog op duurzaamheid, maar ook omwille van andere architecturale kwaliteiten.