STEEN & BEEN. Keukenlatijn (Filip Canfyn)
Onze huiscolumnist Filip Canfyn stelt zich al een tijdje de vraag waarom voor keukens zo veel reclame gemaakt wordt op radio en televisie. Tussen de vele kortingen op kasten, toestellen en plaatsing door zoekt hij een antwoord en schrijft hij een stuk.
Het antwoord lijkt voorspelbaar (veel reclame wordt gemaakt om méér te verkopen in een marktsegment met veel concurrentie én met veel omzet- en winstpotentie) maar klopt dit voor keukens? Wat research levert de nodige data op. Eén, er worden per dag bijna 500 keukens verkocht in ons land en dat aantal is het dubbele van de score van 20 jaar geleden. Gezien de gemiddelde verkoopprijs per stuk 8.500 € zou bedragen (al worden vooral keukens van 3.000 € én van 25.000 € verkocht) overschrijdt het jaarlijkse zakencijfer van dit marktsegment makkelijk een miljard €. Er is dus potentie. Twee, naast Ikea, Eggo, Kvik en kleine lokale keukenboeren proberen ook Dovy, Ixina en De Abdij luidop klanten te lokken en met succes. Dovy zet in 2025 ruim 120 miljoen € om (ook al een verdubbeling maar nu op 10 jaar), Ixina 15 miljoen € en De Abdij 36 miljoen €. Er is dus concurrentie. Drie, vandaag bestaan er gespecialiseerde marketeers voor keukenwinkels en vergelijkbare handelszaken, die maar één doel dienen: méér toonzaalafspraken boeken. Wie binnenkomt komt meestal met een bestelbon buiten. Rake reclame werkt dus.
Het zakencijfer staat momenteel onder druk omdat consumenten aankopen uitstellen wegens meer inflatie, rente en onzekerheid, maar de sector moet niet vrezen. De nieuwe keuken blijft toekomst hebben. Er is misschien onvoldoende geld voor een energierenovatie maar voor een fractie van dat budget kan de keuken aangepakt worden. De aandacht voor dat deel van de woning wordt er dus niet kleiner op. Waar decennia geleden de gesloten keuken een werkplaats met hoogstens een tafeltje bleef ontstond eind vorige eeuw de leefkeuken, die met de woonkamer concurreerde en de eetkamer deed verdwijnen. De opkomst van het kookeiland begin deze eeuw bevestigde de stijgende trendgevoeligheid: slijtage bepaalde niet meer de levensduur en de vervangdrang maar de modieuze grillen van design, kleur en materiaal deden hun job. Trendwatcher Herman Konings sprak in dat verband van de musealisering van de keuken: die werd meer bedacht als statussymbool dan vanuit functionaliteit. Wat de auto buiten moest doen deed de keuken nu binnen, met veel toeters, bellen en toestellen. De espressomachine kon niet groot en duur genoeg meer zijn. En ja, vandaag besparen we blijkbaar op restaurantbezoek om ons die keuken te kunnen veroorloven, dat kloppend hart, waar we vaker koken. Bijna 80% van de Vlamingen eten trouwens in hun keuken, waar ze ook werken, spelen, lezen, praten en zelfs vrijen.
Waarom vertel ik dat allemaal? Ik weet het eigenlijk niet. Is dit geen ‘middle class first world issue’? Tuurlijk, maar dat mag ook eens, als het maar bij keukenlatijn blijft.