STEEN & BEEN. Rode haring (Filip Canfyn)
Onze huiscolumnist Filip Canfyn leert dat ‘red herring’ de Engelse term is voor een narratieve techniek, die moet afleiden van het feitelijke onderwerp. Volgens de etymologische legende kregen jachthonden zo’n gerookte vis te ruiken om hen letterlijk op een dwaalspoor te krijgen. Een topic, die zwaar te lijden heeft onder rookgordijnen en verkeerde benen om kritiek af te wenden, is alleszins ‘sociale huisvesting’.
We hebben al 45 jaar een Vlaamse minister van Wonen of Huisvesting, we hebben al 45 jaar amper 6% sociale units binnen ons woningbestand en we hebben al 45 jaar een beleid, dat de schaarste alleen wil beheren en beheersen om het over het tekort zelf niet te moeten hebben. Rode haringen worden dan nuttig en onlangs werd die truuk nog eens bovengehaald. De Tijd (05/11/26) begon bescheiden, HLN (O6/11/26) kauwde verder en Het Nieuwsblad (09/11/26) had er al een volle pagina voor over: 6,7% van de sociale woningen (van die povere 6% dus) zijn onderbezet en hebben dus ongebruikte slaapkamers. Met 215.000 huishoudens op de wachtlijst is deze situatie blijkbaar een schandelijke verspilling …
Tja, met dat beetje sociale woningen kun je onmogelijk snel schakelen. De krant bevestigt wat het werkveld al lang weet: als ouders twee of meer kinderen het huis zien verlaten staat er geen voorraad of reserve klaar om hen een kleinere woning te geven. Alles is uiteraard én hopelijk bezet. En waarom moeten zij verkassen? Ook voor hen is een woning meer dan een adres, een gebouw, een omhulsel. Het is tevens een thuis van herinneringen, een plek in een netwerk, een binding met een buurt. Waarom zou honkvastheid alleen mogen gelden voor senioren in onderbezette suburbane villa’s?
Kortom, het nieuws van de kranten speelt in de kaart van wie graag vermeende scheve toestanden beklemtoont om het niet over het globaal tekort te moeten hebben. Insinueren krijgt dan de bovenhand op informeren, net zoals de berichtgeving rond het al dan niet eigendom in het buitenland hebben. Of rond leegstand, zonder te vertellen dat sociale woonmaatschappijen misschien onvoldoende middelen krijgen om te renoveren en zelfs sociale huurwoningen moeten verkopen.
Zou het kunnen dat de rode-haring-methode eigenlijk moet goedpraten dat Vlaanderen een belabberde sociale huisvesting heeft, eigenlijk moet suggereren dat wie sociaal huurt feitelijk een profiteur en een fraudeur is op kosten van de hardwerkende burger, die al 45 jaar niet wakker ligt van die schamele 6% of van die rode haringen?